ഇന്ത്യ എന്തുകൊണ്ട് ക്രൂഡ് ഓയിൽ കരുതലുകൾ വർധിപ്പിക്കുന്നില്ല; പിന്നിലെ സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങൾ ഇതാ
അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിലെ ക്രൂഡ് ഓയിൽ വിലയിലെ അസ്ഥിരതയും വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ഇന്ധന ഇറക്കുമതി ബില്ലും എക്കാലത്തും ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ പ്രതിസന്ധിയെ അതിജീവിക്കാൻ പര്യാപ്തമായ തോതിലുള്ള സ്ട്രാറ്റജിക് ഓയിൽ റിസർവുകൾ (സ്ട്രാറ്റജിക് പെട്രോളിയം റിസർവ് – SPR) നമുക്ക് ഇനിയും കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ സാധിക്കാത്തത്? ഈ ചോദ്യത്തിന് പിന്നിൽ വലിയ സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകളും മറ്റ് പ്രായോഗിക തടസ്സങ്ങളുമുണ്ട്.
എന്താണ് സ്ട്രാറ്റജിക് ഓയിൽ റിസർവുകൾ?
ആഗോള വിപണിയിൽ ക്രൂഡ് ഓയിലിന്റെ ലഭ്യത കുറയുകയോ ഇറക്കുമതി തടസ്സപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്ന അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളിൽ രാജ്യത്തെ ഇന്ധനക്ഷാമത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് ഇത്തരം കരുതല് ശേഖരങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക ദൗത്യം. ഇന്ത്യൻ സ്ട്രാറ്റജിക് പെട്രോളിയം റിസർവ് ലിമിറ്റഡ് (ISPRL) എന്ന സർക്കാർ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള സ്ഥാപനമാണ് ഇന്ത്യയിലെ ഈ സംവിധാനങ്ങളെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നത്.
നിലവിൽ 5.33 ദശലക്ഷം ടൺ ക്രൂഡ് ഓയിലാണ് ഇന്ത്യയുടെ കരുതൽ ശേഖരത്തിലുള്ളത്. ഇതനുസരിച്ച്, ഇറക്കുമതി പൂർണമായും നിലച്ചാൽ ഏകദേശം 10 ദിവസത്തേക്ക് മാത്രമുള്ള ഇന്ധനം മാത്രമേ രാജ്യത്ത് ലഭ്യമാകൂ. നിലവിൽ സംഭരണശേഷിയുടെ 64 ശതമാനം മാത്രമാണ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്; അതായത്, ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഈ ശേഖരം തീർന്നുപോകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. എണ്ണക്കമ്പനികളുടെ കൈവശമുള്ള എമർജൻസി സ്റ്റോക്കുകൾ കൂടി കൂട്ടിയാൽ ഇത് 74 ദിവസത്തേക്ക് തികയും. ജപ്പാൻ, ദക്ഷിണ കൊറിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾ അവരുടെ മൊത്തം ക്രൂഡ് ഇറക്കുമതിയുടെ 97-99 ശതമാനവും ആശ്രയിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ 200 ദിവസത്തേക്കുള്ള കരുതല് ശേഖരം സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്നത് ഇന്ത്യയുടെ ഈ മേഖലയിലുള്ള പോരായ്മയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. മുൻ റിസർവ് ബാങ്ക് ഗവർണർ സി. രംഗരാജൻ അടക്കമുള്ള വിദഗ്ധർ ഇക്കാര്യത്തിൽ ഇന്ത്യ ജാഗ്രത പുലർത്തണമെന്ന് നേരത്തെ തന്നെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു.
എന്തുകൊണ്ട് കരുതൽ ശേഖരം വർധിപ്പിക്കുന്നില്ല?
പ്രധാന തടസ്സം സാമ്പത്തികമാണ്. വൻതോതിലുള്ള ഭൂഗർഭ സംഭരണികൾ നിർമ്മിക്കുക എന്നത് അതീവ ചെലവേറിയതാണ്. 1990-കളിൽ പദ്ധതി വിഭാവനം ചെയ്തെങ്കിലും, 2019-ൽ മാത്രമാണ് ഒന്നാം ഘട്ടം പ്രവർത്തനസജ്ജമായത്. 2021-ൽ ആരംഭിച്ച രണ്ടാം ഘട്ടത്തിനായി മാത്രം 15,000 കോടി രൂപയാണ് വകയിരുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഇതൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ്; ഈ ടാങ്കറുകൾ ഇന്ധനം നിറച്ച് സജ്ജമാക്കാൻ ഭീമമായ തുക വേണം. ഒരു ബാരലിന് 70 ഡോളർ നിരക്കിൽ കണക്കാക്കിയാൽ പോലും, രണ്ടാം ഘട്ടത്തിലെ സ്റ്റോറേജ് സംവിധാനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി നിറയ്ക്കാൻ 40,000 കോടി രൂപയോളം ചെലവ് വരും.
ഇത്രയും വലിയൊരു തുക അടിയന്തര ആവശ്യങ്ങൾക്കായി മാത്രം മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ അത് രാജ്യത്തിന്റെ മറ്റ് വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളെ ബാധിക്കുന്നു. ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ട പണമാണ് ഇവിടെ ‘ബ്ലോക്ക്’ ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. കൂടാതെ, സ്ട്രാറ്റജിക് റിസർവിലെ ഈ നിക്ഷേപം സർക്കാരിന് സാമ്പത്തിക ലാഭമൊന്നും നൽകുന്നുമില്ല.
പെട്രോളിയം വിപണിയിൽ വിതരണ തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത 24 ശതമാനം മാത്രമാണെന്ന കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, പശ്ചിമേഷ്യൻ പ്രതിസന്ധികൾ അത്തരം കണക്കുകളെ തെറ്റിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്. ക്രൂഡ് ഓയിലിന്റെ വിലയിലെ ചാഞ്ചാട്ടവും ബജറ്റ് വിഹിതവും തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തക്കേടുകൾ പരിഹരിക്കാൻ സർക്കാർ ഇപ്പോൾ ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പദ്ധതികളാണ് ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി, പൊതു-സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തത്തോടെ (PPP Model) രാജ്യത്തെ കരുതൽ ശേഖരം വർധിപ്പിക്കാനുള്ള നീക്കത്തിലാണ് ഇന്ത്യ.
